Adam Nehring, Katarzyna Wyszkowska
6 lutego – 28 marca 2026
otwarcie wystawy: 6 lutego 2026 (piątek), godz. 18:00
Galeria Promocyjna, Staromiejski Dom Kultury
Coraz trudniej pozbyć się wrażenia, że nasza rzeczywistość materialna pełni podrzędną rolę wobec tego, co można o niej opowiedzieć lub jak można ją sprzedać. Konfrontacja z tym poczuciem staje się ważnym aspektem w twórczości Katarzyny Wyszkowskiej i Adama Nehringa. Jednym z punktów wyjścia są dla nich rozważania francuskich socjologów, Luca Boltanskiego i Arnauda Esquerre’a, w książce Enrichment, gdzie autorzy opisują gospodarki państw zachodu jako coraz bardziej zależne od ekonomii wzbogacania. W tym modelu cena danego dobra nie wynika z jego właściwości fizycznych, a narracji, która je wzbogaca.
Wzbogacanie przyjmuje tutaj wiele warstw znaczeniowych, zarówno w sensie monetarnym – przychodu, jak i w kontekście dodawania treści, statusu lub wartości dobrom gospodarczym ponad tę wynikającą bezpośrednio z nich samych. Zjawisko to najłatwiej zobrazować przykładem dóbr luksusowych, których prestiż wynika nie z kosztów materiałowych, kosztów pracy, a ze statusu, jaki niosą za sobą i z możliwości uczestniczenia w narracji przez nie symbolizowanej.
Tytuł wystawy zaczerpnięty jest z powieści Vincenzo Latronico Do Perfekcji, która skupia się na życiu pary freelancerów w branży kreatywnej, ukazanym w sposób pomijający ich wypowiedzi czy sprawczość. Cała uwaga poświęcona zostaje temu, jak przedmioty, które posiadają, wydarzenia, w których uczestniczą i to, jak kreują swoje tożsamości, sygnalizują ich członkostwo w grupie rówieśniczej. Mimo pozornie nieskończonych możliwości przeżywania codzienności podporządkowują się tej samej narracji powierzchownej swobody i fajnego, lekkiego życia, prowadzącego ich do wypalenia i potrzeby zmiany.
Prace Katarzyny Wyszkowskiej funkcjonują jako wizualne reprezentacje prowadzonych przez artystkę badań na temat cyfrowego kapitalizmu i reżimów autokreacji. Rzeźba Samourelikwienie podejmuje grę z podświadomą chęcią wspięcia się na najwyższe szczeble kariery i osiągnięcia sukcesu, także tego finansowego. Jej forma nawiązuje do chrześcijańskich relikwiarzy, obiektów kultu przeznaczonych do przechowywania szczątków lub przedmiotów należących do świętych. Zawarta w tytule pracy sprawczość jest oczywiście paradoksem. Nikt za życia nie zostaje świętym, nie jest to również autonomiczna decyzja. Kult jednostki związany jest bezpośrednio z zewnętrzną walidacją. Samourelkiwienie jest więc czynnością niemożliwą, a materialność pracy – pozornie luksusowe i udające drogie materiały – kładzie nacisk na fake w powszechnej frazie: fake it till you make it. Samourelikwienie Wyszkowskiej czytane być może również jako konstytuowanie własnego ja w odniesieniu do przedmiotu lub jako przedmiotu. Jest także świadomym, unaocznionym gestem autokreacji.
Kurtyna to materializacja internetowych kreacji znanych z portali społecznościowych. Kolażowy obiekt zbiera w sobie powidoki treści, które artystka wiąże z trendem na „romantyzowanie życia“, dokamerowe performowanie nierealnych zachowań, kreowanych według nieczytelnego feedbacku algorytmicznego. Wyszkowska odtwarza sytuację, w której użytkownik social mediów myśli i widzi siebie w trzeciej osobie, z zewnątrz, z wirtualnie zaprojektowanej perspektywy. Aranżuje kadry, pozoruje codzienność. Nie jest to oczywiście wytwór jedynie współczesności. Mechanizmy uwznioślania i przerysowywania siebie analizuje również, składająca się z monumentalnych gwaszy, instalacja Omnia, eksplorująca historyczne aspekty budowania mitu geniusza.
Zbliżoną refleksję dotyczącą tradycji autokreacji zauważyć można w pracy Adama Nehringa Ja sam, w pojedynkę. Stawia ona odbiorcę w pozycji gracza, przed interfejsem zawierającym opcje dialogowe bazujące na typowych opowieściach roztaczanych przez self made man’ów na własny temat. Nehring w metaforyczny sposób ujawnia procesy budowania i ukrywania rodowodów, historii jednostek, które z pokolenia na pokolenie, przy wsparciu majątków i koneksji, dochodzą do wszystkiego „od zera”. Symbolem tych specyficznych biografii staje się cmentarz funkcjonujący w dwóch znaczeniach – jako rodowa nekropolia i cyfrowe cmentarzysko ukazujące ludzką zależność od łaski algorytmów.
Obiekty malarskie Adama Nehringa wypełnione są gęstymi metaforami i odniesieniami do myśli politycznej, historii filozofii, kultury i popkultury. W prezentowanych na wystawie pracach zawarta jest nie tylko metanarracja dotycząca systemów władzy i losów wielkich opowieści, odzwierciedlają one także osobiste doświadczenia i towarzyszące im poczucie rozczarowania i zmęczenia. Obraz Vanishing przedstawia wystawę malarstwa w zagajniku, która wydaje się być poza zasięgiem ludzkiego oka. Przedstawiona sytuacja ujawnia tęsknotę za autentycznym połączeniem z odbiorcą, czyli możliwością wspólnego doświadczania rzeczywistości poza porządkiem technik autokreacji. Nostalgię za wspólnotą i relacją reprezentują pojawiające się wielokrotnie przedstawienia routerów.
Nehring za pomocą wizualności nekropolii, nagrobków i routerów kieruje naszą uwagę w dwie strony: śmierci skojarzonej z przeszłością, przodkami i upamiętnieniem oraz nieśmiertelnych narracji ponadpokoleniowych, zbiorowej pamięci, procesów tworzenia historii.
Podążając za Wyszkowską i Nehringiem możemy śledzić przejście z pierwszoosobowej próby kreowania historii, do podejścia, w którym narracje o ludziach pisane są przez nich samych, jakby z perspektywy trzeciej osoby, uprzeciętnienego i uniwersalnego odbiorcy-narratora. Teza zawarta w Enrichment pozwala uporządkować te spostrzeżenia: „głównym zasobem ekonomii wzbogacenia jest kreacja i kształtowanie różnic i tożsamości”, przy czym tożsamość należy rozumieć podwójnie – jako świadomość tego, kim się jest oraz jako identyczność.
Boltanski i Esquerre stawiają również hipotezę, w której węgiel, będący głównym paliwem rewolucji przemysłowej jest tym, czym narracja i spuścizna historyczna są dla ekonomii wzbogacania. Oba zasoby są swojego rodzaju nagromadzeniem czy kondensacją przeszłości, a ich eksploatacja wpływa na przemianę całego krajobrazu gospodarczego.
Ida Dziublewska i Gabi Skrzypczak
osoby artystyczne: Adam Nehring, Katarzyna Wyszkowska
zespół kuratorski: Ida Dziublewska, Gabi Skrzypczak
identyfikacja graficzna: Martyna Modzelewska
koordynacja: Zuzanna Andruszko, Kinga Cieplińska
organizatorzy: Galeria Promocyjna, Staromiejski Dom Kultury
tłumaczenie: Tomasz Zając
wydarzenie FB: https://fb.me/e/6j4qNyiY6 (link otwiera się w nowej zakładce przeglądarki)
///
[ENG]
Their Preferences, Whims and Appetites Merged into One Identical Freedom
Adam Nehring and Katarzyna Wyszkowska
February 6 – March 28, 2026
opening: February 6, 2026, 6 p.m.
Galeria Promocyjna Staromiejski Dom Kultury
It is becoming increasingly difficult to shake off the impression that our physical reality plays a subordinate role to what can be said about it or how it can be sold. Artists Katarzyna Wyszkowska and Adam Nehring have chosen to explore this insight. They have sought inspiration from French sociologists Luc Boltanski and Arnaud Esquerre in their book Enrichment, where they point out that Western economies have become increasingly dependent on the economics of enrichment. In this model, the price of goods does not derive from their physical properties, but from the narrative that enriches them.
This concept of enrichment contains many layers of meaning both in terms of income, a monetary category, and the add-on content, status or value attached to economic goods beyond their inherent qualities. This is best illustrated in luxury goods. The prestige they carry with them derives not from the cost of raw materials or labour, but from the status they convey and the opportunity to participate in the narrative they symbolise.
The title of the exhibition is borrowed from the Polish translation of Vincenzo Latronico's novel Perfection. The Polish title is To Perfection. The book looks at the lives of a couple of freelancers in the creative industry. They are presented in a way that omits their statements or agency. All attention is devoted to how the objects they own, the events they participate in, and the way they create their identities signal their membership in their peer group. Despite the seemingly endless possibilities of experiencing everyday life, they submit to the same narrative of superficial freedom and a cool, easy-going life, leading them to burnout and the need for change.
Katarzyna Wyszkowska's works are visual representations of the artist's research on digital capitalism and self-creation regimes. The sculpture Samourelikwienie [Autoreification] teases the subconscious desire to climb to the top of the career ladder and achieve a huge success, including financial success. Its form refers to Christian reliquaries, objects of worship designed to store the remains or objects belonging to saints. The agency contained in the title of the work is, of course, a paradox. No one becomes a saint during their lifetime, nor is it an autonomous decision. The cult of the individual is directly linked to external validation. Making yourself a relic is therefore an impossible act, and the physicality of the sculpture with its seemingly luxurious and expensive materials emphasises the fake in the common phrase: fake it till you make it. Wyszkowska’s attempt at making relics out of your own person can also be interpreted creating your own self in relation to an object, or indeed, as an object. Moreover, it is a conscious and conspicuous act of self-creation.
The Curtain is the embodiment of social media creation. The collage-like object collects afterimages of content that the artist associates with the trend of ‘romanticising life,’ performing unreal behaviours in front of the camera, created according to an illegible algorithmic feedback. Wyszkowska recreates a pattern in which social media users think and see themselves in the third person, from the outside, from a virtually designed perspective. She arranges frames and emulates everyday life. This is certainly not just a product of the present day alone. The mechanisms of self-elevation and self-aggrandisement are examined in Omnia, an installation of monumental gouaches that explore the historical aspects of building the myth of genius.
Adam Nehring’s work Ja sam, w pojedynkę [I myself, Alone] offers a similar reflection on the tradition of self-creation. The viewer is placed in the position of a player in front of an interface with dialogue options based on classic stories proliferated by ‘self-made men’. Nehring metaphorically reveals the processes of building and concealing backgrounds, the personal stories of individuals who have built their grandeur on the back of wealth and connections, ‘from scratch’, generation after generation. These peculiar biographies are symbolised by a cemetery, in two meanings – as a family necropolis and a digital graveyard that unfolds human dependence on the mercy of algorithms.
Adam Nehring’s paintings are filled with dense metaphors and references to political theories, the history of philosophy, high culture and pop culture. The works presented in the exhibition not only contain a meta-narrative about power system and the vicissitudes of great stories. They also reflect personal experiences and the accompanying feelings of disappointment and fatigue. The painting Vanishing depicts a painting n exhibition in a grove that seems to be beyond the reach of the human eye. The depicted situation reveals a longing for an authentic connection with the viewer, i.e. the opportunity to jointly experience reality beyond the self-creation technique framework. The nostalgia for community and relationship is represented by the repeated depictions of routers.
Nehring uses the visuality of graveyards, tombs and routers to make as look at two things: death associated with the past, ancestors and commemoration, and immortal transgenerational narratives, collective memory and the processes of history creation.
While following Wyszkowska and Nehring we can trace the transition from an attempt to create first-person stories to an approach in which narratives about people are written by themselves, as if from the third person perspective of an average and universal reader-narrator. The proposition contained in Enrichment will help you organise the key observations, such as ‘the main resource of the enrichment economy is the creation and development of differences and identities’. Identity should be understood here in two ways: as an awareness of who one is and as sameness.
Finally, Boltanski and Esquerre have put forward a hypothesis that the main fuel of the industrial revolution, coal, is what narrative and historical legacy are to the economy of enrichment. Both resources are a kind of accumulation or condensation of the past, and their exploitation transforms the entire economic landscape.
written by: Ida Dziublewska and Gabi Skrzypczak
artists: Adam Nehring, Katarzyna Wyszkowska
curators’ team: Ida Dziublewska, Gabi Skrzypczak
graphic identification: Martyna Modzelewska
co-ordinated by: Zuzanna Andruszko, Kinga Cieplińska
organised by: Galeria Promocyjna, Staromiejski Dom Kultury
translated by: Tomasz Zając
FB event: https://fb.me/e/6j4qNyiY6 (link opens in new browser tab)
