HISTORIA BUDYNKU KAMIENICA BORNBACHOWSKA (WINKLEROWSKA)

Naro偶na ul. Celnej. 1449 wzmiankowany Dom drewniany, kt贸ry Miko艂aj Bornbach, z艂otnik, sprzeda艂 swemu synowi Jerzemu; w posiadaniu tej rodziny prawie do po艂owy XVII w. Kamienica wzniesiona oko艂o 1451, wzmiankowana 1462, zapewne jednotraktowa (obecnie dwa przednie trakty). W XVI wieku parokrotnie przebudowywana, zapewne najpierw dodano tylny trakt, nast臋pnie podzielono i sklepiono piwnice frontowe oraz powi臋kszono zabudowania tylne. Spalona w 1607, odbudowana przez Jerzego Bornbacha w 1626 jako czterokondygnacjowa, trzytraktowa z w膮sk膮 sieni膮 po 艣rodku, trzyosiowa fasada i wykuszem przy elewacji bocznej. Nast臋pni w艂a艣ciciele m. in.: 2 po艂owa wieku XVII Jabska, Podg贸rski, 1704-43 Winklerowie (w贸wczas od Celnej trzykondygnacjowa, siedmioosiowa), przed 1752 Maciej Grabowski, podskarbi wielki koronny, 1752-73 - jezuici litewscy, przez kt贸rych gruntownie przebudowana na konwikt, w zwi膮zku z czym nazywana "klasztorkiem" (mylnie uwa偶ana za Dom Piotra Skargi, kt贸rego uczczono przed 1918 tablica nad portalem, nie zachowana do dzi艣); w贸wczas nadbudowana i ujednolicona elewacja boczna, zwie艅czona tr贸jk膮tnym szczytem nad oknami nowej klatki schodowej usytuowanej w trakcie drugim. Nast臋pnie w posiadaniu m. in. rodziny Barss贸w (Paw艂a, sekretarza kr贸lewskiego i Franciszka palestranta), po 1821-65 Tomasza Langnera i jego sukcesor贸w, 1876--78 Dro偶d偶y艅skich (Dro偶d偶ewskich), 1887-1915 Stanis艂awa Kurczy艅skiego. Podczas remontu fasady 1928 polichromi臋 wykona艂 Leonard P臋kalski; w贸wczas w艂asno艣膰 PolicyjnegoDomu Zdrowia, nast臋pnie od 1930 Stowarzyszenia Polski Dom Zdrowia. Po zniszczeniach 1944 zachowane piwnice, fragment 艣ciany od strony kamienicy nr 4 i w臋gary portalu g艂贸wnego. Odbudowana 1951-3 wg projektu Anny Boye-Guerquin, z odtworzeniem bry艂y i obu bezstylowych elewacji oraz nowo projektowanymi wn臋trzami (z zachowaniem dawnego uk艂adu przyziemia) i elewacja tylna .Czterokondygnacjowa, trzytraktowa. Piwnice w wi臋kszo艣ci gotyckie w. XV i XVI, dwutraktowe z podzia艂ami wzd艂u偶nymi, sklepione kolebkowo, ze schodami na rynek, okienkiem na ul. Celna w tylnym trakcie i wn臋kami w 艣cianie od nr 4; w pomieszczeniu naro偶nym 艣ciany zewn臋trzne i sklepienia nowo偶ytne, zapewne 1626. W przyziemiu na osi w膮ska sie艅, sklepiona, jak i przyleg艂e pomieszczenia, kolebka z lunetami. Fasada trzyosiowa, na jej osi portal z czerwonego piaskowca z boniowanymi w臋grami w. XVII, archiwolta rekonstruowana, w nad艣wietlu krata w. XVIII (?) (pochodz膮 ca z innej kamienicy). G贸ra dekoracja sgraffitowa wykonana 1953 przez Hann臋 i Jacka 呕u艂awskich, m.in. nad oknami II pi臋tra g艂owa Piotra Skargi. W elewacji bocznej (艂膮cz膮cej si臋 z elewacja boczna kamienicy ul. Brzozowa nr 5) przy naro偶niku na I p. zrekonstruowany wykusz wsparty na dw贸ch kamiennych kroksztynach, pokryty geometrycznym sgraffitem 1953. Dach tr贸jspadowy.

Cytat z:
"Katalogu zabytk贸w sztuki w Polsce". Tom XI. Cz臋艣膰 1; Seria nowa "Miasto Warszawa". Cz臋艣膰
1; "Stare Miasto" pod redakcja Jerzego Z. 艁ozi艅skiego i Andrzeja Rottermunda. Warszawa
1993 r. str. 258 - 259.

Zarys Historii Wydarzenia Staromiejskiego Domu Kultury

Otwarty 22 lipca 1953 roku. W latach 1962-1987 dzia艂a艂 pod patronatem ZMS/ZSMP. Od pocz膮tku swojego istnienia by艂 domem pracy tw贸rczej m艂odych. Najciekawsze inicjatywy to m.in.: dzia艂alno艣膰 Klubu „Krzywego Ko艂a” (1955-1962), kt贸ra wywo艂a艂a du偶y wp艂yw na kszta艂towanie si臋 opozycji wobec w艂adzy komunistycznej (cz艂onkami klubu byli: J.J. Lipski, J. Olszewski, J. Kuro艅, A. Michnik, A. Ma艂achowski, J. […]

Misja SDK

Staromiejski Dom Kultury tworzy go艣cinn膮 przestrze艅 do wsp贸lnego dzia艂ania, otwart膮 i wra偶liw膮 na wszystkie ludzkie aktywno艣ci. Staramy si臋 harmonijnie 艂膮czy膰 tradycj臋 z nowoczesno艣ci膮, profesjonalizm ze spontaniczn膮 kreatywno艣ci膮. Nasz膮 misj膮 jest pe艂na empatii, poszanowania indywidualno艣ci i odmienno艣ci cz艂owieka dzia艂alno艣膰, buduj膮ca r贸偶norodn膮, wielokulturow膮 wsp贸lnot臋. Program SDK tworzony jest jako odpowied藕 na potrzeby spo艂eczno艣ci, przy zachowaniu uwa偶no艣ci na zachodz膮ce w nich zmiany.